نمیدانم در کدامین بیراهه زندگی دستانت را رها کردم که اکنون در پی موج

اشکهایم دستانم تمنای دستانت را دارد

بهاری گذشت از خزان زندگی مان

دل تبدارمان رو به سردی گذاشت و چند صباحی ست از بی وفایی تبدیل به

 یخ شد.

بـــــــــــی وفا،مهربــــــــان مــــــــن !

می دانی هنوز هم یادت همدم تنهایی هایم است

؟؟؟

از آسمان پر ستاره آن شبها تا بی ستاره ترین نقطه  آسمان امشب ،لحظه

ای یادت از یادم نرفت.

یک لحظه بود یکی شدنمان و بعد از آن سالها دوریست.

بی تو من خیلی غریبم

بـــردی مرا از یادت به سادگی فراموش کردن

خدای من هم روزی روی بال قاصدکهایم نوشته هایم را میخواند.

در خواب هم نمی دیدم که نوشتن از تو اینقدر دشوار باشد

هم صدای من! تو روزی قلم من برای نوشتن بودی

و حال که جرات نوشتن را پیدا کردم باز هم تو به یاری ام آمدی

چرا که من بی تو دلیلی برای نوشتن ندارم

کهنه صدای آشنای من!

 مرا با ترانه هایت به اوج پرواز ببر

بیا دیگه وقتِ موندنه

معنای تنهایی ما جدایی بود نه دوستی

نو بهار خزان شده!

بیا تا برایت قصه ی تنهایی ام را از دوری ات بگویم

تقدیم به سعید خوبم