گفت : مي خوام برات يه يادگاري بنويسم .

گفتم:کجا ؟

گفت : رو قلبت .
گفتم مگه مي توني ؟

گفت : آره سخت نيست ، آسونه.
گفتم باشه .بنويس تا هميشه يادگاري بمونه.

يه خنجر برداشت .
گفتم اين چيه ؟

گفت : سيسسسسس.
ساکت شدم .

گفتم : بنويس ديگه ، چرا معطلي .
خنجرو برداشت و با تيزي خنجر نوشت .

دوست دارم ديوونه.

اون رفته ، خيلي وقته ، کجا ؟ نمي دونم .
اما هنوز زخم خنجرش يادگاري رو قلبم مونده.

دوست دارم ديوونه .

تقدیم به عاطفه جان

نمیدانم در کدامین بیراهه زندگی دستانت را رها کردم که اکنون در پی موج

اشکهایم دستانم تمنای دستانت را دارد

بهاری گذشت از خزان زندگی مان

دل تبدارمان رو به سردی گذاشت و چند صباحی ست از بی وفایی تبدیل به

 یخ شد.

بـــــــــــی وفا،مهربــــــــان مــــــــن !

می دانی هنوز هم یادت همدم تنهایی هایم است

؟؟؟

از آسمان پر ستاره آن شبها تا بی ستاره ترین نقطه  آسمان امشب ،لحظه

ای یادت از یادم نرفت.

یک لحظه بود یکی شدنمان و بعد از آن سالها دوریست.

بی تو من خیلی غریبم

بـــردی مرا از یادت به سادگی فراموش کردن

خدای من هم روزی روی بال قاصدکهایم نوشته هایم را میخواند.

در خواب هم نمی دیدم که نوشتن از تو اینقدر دشوار باشد

هم صدای من! تو روزی قلم من برای نوشتن بودی

و حال که جرات نوشتن را پیدا کردم باز هم تو به یاری ام آمدی

چرا که من بی تو دلیلی برای نوشتن ندارم

کهنه صدای آشنای من!

 مرا با ترانه هایت به اوج پرواز ببر

بیا دیگه وقتِ موندنه

معنای تنهایی ما جدایی بود نه دوستی

نو بهار خزان شده!

بیا تا برایت قصه ی تنهایی ام را از دوری ات بگویم

تقدیم به سعید خوبم